Edhe mbreme beme dashuri.Duart e saj shemben katarsasin e ketyre diteve te fundit kur milingonat ne shtepine tone sa vinin e shtoheshin.Beme dashuri si dy qej qe iu eshte premtuar vdekja.E vdekja e tyre na la pa fjale,ashtu ne kembe,perpara dy arkivoleve te zbehte,si fytyrat qe zvarriten nga pas,e pa lule ne dore,pa asnje grushte dhè prej dreresh,u thame lamtumire.

Me preken gishtat e paqellimte deri mbi lekure,fluskonin ne ajer si miza te terbuara kah nje xhami e mishi i saj abdikonte ne falje,i mbushur me trishtimin e rruzareve te komose.

Ajo te dielave shkon ne kishe.Ne te dielave bejme dashuri pa harruar asnjehere presjet e afsheve te strehuara nen dritezen e bekuar blu.Ajo gjithmone shpervjel kemishen e celet,mbyll grrilet e hap dritaren pak sikur bota edhe pse e zbutur jashte,mund te there akoma me fort plaget tona braktisese.E ndjej sesi makthet i sulen mbi hipodromet e pjerreta qe mban nen gjoks e nuk bezaj.Pastaj,si nje anije e mbajtur ne vend me zor,ndalet e pret.Pret udhetarin e zakonshem teksa lag buzet.Une lag buzet.Pellumbat me ne fund behen funderrira korbash e lekurat varen ne ajer.Zbulon kofshet,qe nuhasin ere te lemuar e ishulli ne mes te kurrgjese pret te perherhshmen dallge.Ate qe nuk harron te trazoje bregun e hirte e te kthehet pas ne toke.

Vjen drejt meje si drite.Vetem se une nuk jam erresire.Bashkojme pellembet.Burgosim qepallat.Perserisim shkallet,shpatulla te perkulura,bar te semure.

Jemi pak dy.Nuk mjaftojme.A ndoshta jemi njeqind por prej nesh nuk rrjedh tjeter fryme.

Dua ti them se dhemb kryqezimi i saj por e mbush me justifikime trupi.Dua ti ngulet vetes e te harroje dhembet e mi te dobet.

Marrosemi,ajo shtiret,une vras nje tiger qe perndjek kopeshte femijerie.Ndalemi.Ndalen autobuzat e nates.Ndalet Eva.Ndalen shpendet e ballkoneve prej gjiri te derdhur.

Ndalemi.

Ky qytet me qime te lashta pau bomba te bardha qe rrezonin shtylla.U eten kockat e tij.Perandorite humben gjumin ne nje mur ferrash.Puthem psalmen e profeteve pluraliste me shishe nder gjunj.

Pubertistet vrane Zotin.Zoti vrau pubertistet.

Kuajt u martirizuan ne makina shkrimi.Rrenjet e brinjeve tona ngordhen.E pikerisht kur ngordhem dielli zgjodhi vetmine.

-Bombat preken Konservatorin e Klitemnerstrave nje dite para se pulebardhat te emigronin drejt lindjes.Nuk qe fat.Lufta vecse imiton fatin.Bombat preken preherin e tokes e nder te gjithe bishat,ata qe bene dashuri,mbyllen syte me pare.

Ndoshta ajo nuk shkruan puthje te kqija mbi buzet e mia te varfera.Ndoshta dora ime nuk e mban aq drejte peshen e saj.Mbreme pikasa medalionin qe i pushton qafen e trajtat e panjohura te gdhendura mbi te.

Per nje moment u shtira si terr.Per nje moment e ftova si drite e zhargonjte e kohes,mu duken paperfillshmerisht te ndershem.Mund te qaj pas shpines se saj,te qesh,te behem nje grush burre e te shkreh mallkimet e debores qe floke-floke shkembohet mbi mua.Ndoshta ajo i vret parajsat me pushke prej kartoni.Ndoshta parajsat jane frika e saj me e madhe,sepse e di mire,se aty nuk ka vend per mua,e pa mua Ajo hesht.

-Parajsat u vrane diten kur Laureta P. mori nje telefonate nga spitali qendror I atij kryeqyteti me sperkata hene diabolike,dhe Maria hapi carcafet ngjyre molle dhjetori mbi telat e ballkonit te kateve te poshtme,Ines lemoi kurrizin e maces se saj Kyri dhe fiku radion ne gredencen me xhama te arte.Jaris nga parvazi me zogj te vdekur,mendonte per ironite e parabolava dhe drejtshkrimin e korbave nder telat e pertejme.Shpesh ky qytet ngjante me nje sterdhamc qe ngadale do shnderrohet ne dicka normale.Tani per tani,qendron aty lart,ashtu si I panevojshem,si anormal,derisa njerezit e tij te ajrosin shtepite e vogla me eren e shiut te holle si kolle.

Ndoshta une jam shkumesi i vetmise se saj andalusiane.Jam krejt i vogel,i sheshte e me duar kallosh te verdha,e prape kur bejme dashuri,ndjej se mund ta mbys ne gropen e ceket te vetes sime te pare.Trashet zeri im shpupurises kur therras emrin e saj per se gjati e ndoshta ne nje burg amfibesh qe ajo njeh,degjon e nuk pranon,e gjithe kjo i ngjan neteve te thyera ne mes,qindra neteve me shputa te zbehta qe leme pas si mjegull.

Ndoshta ajo eshte ajer e une vecse nje damar uje e ndyre nga jeta.Eshte vrapi qe mberthen arsyen pas nje driteze pertej fushave te shkreta.Une nje stive e mrapambetun natyre te eger.Eshte varka qe me kujton ne cilin uje premtoj token.Ndoshta po te vdes,ajo do te ndezi zjarrin me keto intimitete te gjerbta ,do te zbuloje pluhurin ne biblioteken ne deren e fundit majtas e gjithcka,njerezit,te gjalle a te vdekur qofshin,s'do jene dicka e re.Do mesohet pa mua,sic mesohem une pa ekzistencen e saj...apo do te qeshi,fort,fort si nje orgazem qe mezi pret te zgjidhet nga litaret e nendheshem e do te sillet permbys nga pulsimet e trupit te pagdhendur deri kur gjithcka te shkoje ne vend te vet si buka kur ne pertypje behet hic e pushon.Atehere pushoj edhe une.Nuk e lendoj.Nuk e vras.Nuk e harroj.E di ku eshte e ku bie.

Shtrin krahet e perqafon ate grimce mish qe terhek pas vetes.E ndjej se lutet.Per te duruar humbjen time ka shpikur ninullat e Zotit.Shkretetirat e saj jane syte e te mbyllur qe me kujtojne etjen.Qendroj ketu,nga larg percjell merzine e shkrepur nga gishtat e saj te bute,te palevizshem,e prape te rremujshem e anakronike.

Ka gjumin e nje kafshe.Asnje hene nuk zbret vize drite mbi lirine e lugjeve te saj.Asnje bote,sado e vogel te shtiret,nuk mundet dot te behet dhè nen shputat e saj,sepse logjika shkon deri ne fund te absurdit,per te mesuar ate qe s'mund te jete e vertete.Hungerin ne fund,nxjerr thonjte e shpirtit nga letargu e mundohet te lere nje njolle pertej busulles se murit.

Une e shoh tek perpjekjet i kthehen ne gulce e lexoj nje ditar me flete ulliri te rrjepur.Dorezohet ne fund,si nje mace ne kohe pllenimi,pa asgje tjeter,pervecse neverise se trupit prej duarsh te shkurtra.

-Laureta P. u kthye ne shtepi nje dite pasi parajsat u vrane.Degjoi gurgullimen e rrobave ne telat e asaj jete te mbledhur koke e kembe bashke e me hapat antologjike iu largua botes.Me vone rane kembanat e ores se nemur.Klavikulat e grave nderprene puthjet e dlirta.Nga hekurat gjaku u shkul egersisht,pikoi mbi ata qe shkruajne per banketet e Zotit.

Edhe mbreme beme dashuri.

Perserites.Te pangopur.Te merzitshem.Rrafshe te se njejtes semundje,jetes ne plumba te vegjel qe mbarojne se lenduari driten.

Edhe mbreme bombat ne fytyren e saj ortodokse gerryen te njejten grope...ate qe une nuk qava dot kurre.

P.S Prej kohesh shkruj vetem ne gegnisht,por prej kohesh kjo krijese don me mbete e pakorrigjume.Urdhen,deshira e saj e urte! :)