Shpinda jote ,nji kishe mekatesh.
Vetmi e plote.
Si hana kur ne trupa me shpella t'blerume,
mbjell lutjet.

Zani jem lun nder tandin
cmendet,
arratiset,
e prape uja per gurin e eger t'gojve tuja,
m'bjen n'buken e kalter qe gatun,
kur nisesh drejt muzgut tem t'rrufeshem.

Britma jote shpirt,
zbathi netet prej mjeseve t'pabindshme,
merr eren e kafshatave t'mia
e kolera, me kalin e ikjeve t'para
andrron me u shkel.

Humb grushtet ti shpirt,
i sul nder t'hujt qe lepijne bollekun
prej mishit tand astem.

Shpinda jote,nji breg pa qiell.
Ditar i palumtun i kohnave qe shpallin dimen.

Une brenda saj,
perqafoj pyllin e mjelmave,
e ndjej sesi nen brinje heshtja jote prish folete.

Dorezohem n'pritje,
si nji kafshe e drejte,
kur t'zotin lyp me shpik dicka,
dicka qe asht gjithcka,pervecse moshe jetet.